تابه کی درغم توناله شبگیرکنم

دل دیوانه ازآن شدکه نصیحت شنود

مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم

انچه در مدت هجرتو کشیدم هیهات

در یکی نامه محال است که تحریر کنم

با سر زلف تو مجموع پریشانی خود

کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم

ان زمان که آرزوی دیدن جانم با شد

در نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنم

گر بدانم کمه وصال تو بدین دست دهد

دین و دل را همه در بازم و توفیر کنم

دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی

من نه انم که دگر گوش به تزویر کنم

نیست امید صلاحی ز فساد............

چون که تقدیر چنین است جه تدبیر کنم.