با دریغی سنگین

شعر آمیخته با حسرت یک خاطره را 
قصه حادثه ی برج و کبوتر را 

یک بار دیگر می خوانم 
ای پرنده ی مهاجر ای مسافر
ای مسافر من ، ای رفته به معراج
تو به اندازه ی قدرت پریدن 
تو به اندازه ی دل بریدن از خاک 
 عزیزی
     زیر این گنبد نیلی ،‌ زیر این چرخ کبود 
            توی یک صحرای دور ،‌ یه برج پیر و کهنه بود 
                یه روزی زیر هجوم وحشی بارون و باد 
                        از افق ، کبوتری تا برج کهنه پر گشود 
                     خسته و گمشده از اون ور صحرا می اومد
              باد پراشو می شکست بارون بهش سیلی می زد
          برج تنها سرپناه خستگی شد
    مهربونیش مرهم شکستگی شد
اما این حادثه ی برج و کبوتر 
       قصه ی فاجعه ی دلبستگی شد 
          آخر این قصه رو ... تو می دونی .... تو می دونستی 
             من نمی تونم برم .... تو می تونی .... تو می تونستی 
           باد و بارون که تموم شد ، اون پرنده پر کشید 
        التماس و اشتیاقو تو چشم برج ندید
     عمر بارون عمر خوشبختی برج کهنه بود
بعد از اون حتی تو خوابم اون پرنده رو ندید
ای پرنده ی من ای مسافر من 
 من همون پوسیده ی تنها نشینم 
هجرت تو هر چه بود معراج تو بود 
اما من اسیر مرداب زمینم
راز پرواز و فقط تو می دونی ... تو می دونستی
نمی تونم بپرم .... تو می تونی .... تو می تونستی

...........................................................................